Σε μια εποχή όπου η κοινωνική προβολή συγχέεται συχνά με την προσωπική ευημερία, η λογική λέει πως όσο πιο μεγάλο, λαμπερό και αρχιτεκτονικά εντυπωσιακό είναι το σπίτι, τόσο πιο ευτυχισμένος πρέπει να είναι ο ιδιοκτήτης του.

Κι όμως, η πραγματικότητα δείχνει κάτι αρκετά διαφορετικό: Πολλοί από τους ανθρώπους που επενδύουν τεράστια ποσά για να αποκτήσουν «πραγματικά φανταχτερά σπίτια» τελικά νιώθουν λιγότερη ευτυχία.

Όταν το σπίτι γίνεται σύμβολο και όχι χώρος

Ένα σπίτι μπορεί να είναι καταφύγιο, αλλά μπορεί και να γίνει βάρος. Πλούσιοι ιδιοκτήτες που χτίζουν περίτεχνα ακίνητα προσπαθούν συχνά να αποδείξουν κάτι σε άλλους – όχι απαραίτητα στον εαυτό τους.

Το εντυπωσιακό σπίτι, αντί να προσφέρει ηρεμία, πολλές φορές ενισχύει την ανάγκη σύγκρισης, δημιουργεί άγχος διατήρησης και φροντίδας, αυξάνει την κοινωνική απόσταση και συχνά συνοδεύεται από έναν τρόπο ζωής όπου ο άνθρωπος δουλεύει περισσότερο για να συντηρήσει αυτό που υποτίθεται πως θα τον έκανε ευτυχισμένο.

Σε πολλές μητροπόλεις, υπερπολυτελή ρετιρέ σχεδιασμένα από τα μεγαλύτερα αρχιτεκτονικά γραφεία πωλούνται σε τιμές-ρεκόρ. Και συχνά οι ιδιοκτήτες τους αισθάνονται πιο απομονωμένοι από ποτέ. Όπως κατέθεσε ένας χρηματιστής της Wall Street: «Από το μπαλκόνι μου βλέπω ολόκληρη την πόλη, αλλά δεν νιώθω μέρος της.»

Γιατί η πολυτέλεια συχνά οδηγεί σε λιγότερη ευτυχία;

1. Η προσδοκία που δεν εκπληρώνεται ποτέ.

Όσο πιο ακριβό είναι το σπίτι, τόσο πιο υψηλές οι προσδοκίες ότι θα φέρει «αντίστοιχη» ευτυχία. Όμως η ευτυχία δεν αγοράζεται — οπότε οι προσδοκίες απογοητεύουν.

2. Το άγχος της ιδιοκτησίας.

Όπως λέει και το γνωστό ρητό: «Τα πράγματα που κατέχουμε, τελικά μας κατέχουν». Η πολυτέλεια απαιτεί φροντίδα, προσωπικό, ασφάλεια, συνεχή έξοδα – και συχνά προκαλεί διαρκή τριβή.

3. Η απομόνωση.

Τα μεγάλα σπίτια γεμίζουν τον χώρο, αλλά συχνά αδειάζουν τον άνθρωπο. Μεγαλύτερο σπίτι δεν σημαίνει μεγαλύτερη κοινωνική ζωή – αρκετές φορές σημαίνει το αντίθετο.

4. Η σύγκριση που δεν τελειώνει.

Όταν χτίζεις για να εντυπωσιάσεις, πάντα θα βρεθεί κάποιος με κάτι μεγαλύτερο, πιο μοντέρνο, πιο ακριβό. Είναι ένας αγώνας που δεν τελειώνει ποτέ. Η αληθινή πολυτέλεια είναι η απλότητα. Στο τέλος, εκείνο που κάνει ένα σπίτι ευτυχισμένο δεν είναι το μέγεθος, αλλά η αίσθηση.

Δεν είναι η πισίνα που μετρά, αλλά το γέλιο γύρω της. Δεν είναι η συλλογή έργων τέχνης, αλλά οι συζητήσεις που γίνονται κάτω από αυτά. Δεν είναι ο κήπος-υπερθέαμα, αλλά οι άνθρωποι που τον περπατούν.

Ίσως γι’ αυτό πολλοί από τους πραγματικά ευτυχισμένους ανθρώπους στον κόσμο -πλούσιους ή μη- επιλέγουν απλά σπίτια, ανθρώπινες διαστάσεις και χώρους που τους επιτρέπουν να είναι ο εαυτός τους.

Η απλότητα είναι η υπέρτατη κομψότητα. Αν δεν έχεις ανάγκη την πολυτέλεια, τότε είσαι πραγματικά ελεύθερος.

Επιμέλεια κειμένου: Συντακτική ομάδα Α.Λ.Π.