Η ζωή που δεν προλάβαμε να ζήσουμε

Δεν ήταν ότι δεν προσπαθήσαμε. Ήταν ότι, όσο προσπαθούσαμε, ο χρόνος μίκραινε.

Μας είπαν ότι η ζωή θα έρθει «μετά»: μετά τις σπουδές, μετά τη δουλειά, μετά τη σταθερότητα, μετά το σπίτι, μετά την ασφάλεια. Μας ζήτησαν υπομονή, επιμονή, πειθαρχία. Μας υποσχέθηκαν ότι, αν κάνουμε τα σωστά βήματα, η ζωή θα μας περιμένει στο τέλος της διαδρομής. Αλλά το τέλος αυτής της διαδρομής μετακινήθηκε ή εξαφανίστηκε.

Μεγαλώσαμε περιμένοντας

Πολλοί από εμάς μεγαλώσαμε με μια αίσθηση αναμονής. Σαν να ζούσαμε πρόβες. «Τώρα δεν είναι η ώρα», «όταν στρώσουν τα πράγματα», «όταν έχω χρόνο», «όταν έχω λεφτά», «όταν είμαι έτοιμος». Και στο μεταξύ, η ζωή περνούσε.

Δεν χάσαμε τη ζωή μας επειδή ήμασταν απερίσκεπτοι. Τη χάσαμε επειδή ήμασταν συνετοί.

Μείναμε σε δουλειές που δεν μας χωρούσαν, σε σχέσεις που μας μίκραιναν, σε πόλεις που δεν διαλέξαμε. Όχι από δειλία, αλλά από λογική. Από φόβο μήπως, αν φύγουμε, χάσουμε ό,τι με κόπο είχαμε κρατήσει. Κι όμως, αυτό που χάθηκε ήταν κάτι πιο σιωπηλό: ο χρόνος.

Η πίεση να προλάβουμε

Σήμερα, η αίσθηση δεν είναι απλώς ότι αργήσαμε. Είναι ότι δεν προλαβαίνουμε.

Βλέπουμε τις ζωές των άλλων να τρέχουν μπροστά μας – στις οθόνες, στα stories, στα timelines.  Άνθρωποι που «τα κατάφεραν» νωρίς. Που έφυγαν, που τόλμησαν, που έζησαν. Και μαζί με τη σύγκριση έρχεται η αγωνία: αν δεν το κάνω τώρα, πότε;

Ο χρόνος δεν μοιάζει πια σύμμαχος. Μοιάζει απειλή.

Δεν έχουμε την πολυτέλεια να περιμένουμε να «στρώσουν όλα». Γιατί τίποτα δεν στρώνει πια οριστικά. Οι δουλειές αλλάζουν, οι πόλεις ακριβαίνουν, οι σχέσεις δοκιμάζονται, το μέλλον συμπιέζεται. Και μέσα σε αυτή την αβεβαιότητα, γεννιέται ένα παράδοξο πένθος: πενθούμε μια ζωή που δεν ζήσαμε, ενώ είμαστε ακόμα εδώ.

Όταν ο σεβασμός γίνεται χρόνος

Ίσως, τελικά, η ζωή που δεν προλάβαμε να ζήσουμε να μην αφορά μόνο τις μεγάλες αποφάσεις. Να αφορά και τα μικρά καθημερινά «όχι» που δεν είπαμε. Τα όρια που δεν βάλαμε. Τον σεβασμό που δεν απαιτήσαμε.

Κάθε φορά που ανεχτήκαμε κάτι που μας φθείρει, ανταλλάξαμε χρόνο ζωής με λίγη ασφάλεια. Κάθε φορά που σωπάσαμε για να μη δυσαρεστήσουμε, αφήσαμε μια μέρα να περάσει χωρίς να είμαστε πραγματικά παρόντες. Η έλλειψη σεβασμού – από τους άλλους, αλλά κυρίως από εμάς προς εμάς – δεν μας στερεί μόνο αξιοπρέπεια. Μας στερεί ζωή.

Μπορεί να μην προλάβαμε… αλλά είμαστε ακόμα εδώ

Η ζωή που δεν προλάβαμε να ζήσουμε δεν είναι απαραίτητα χαμένη. Είναι συχνά μια ζωή που αναβλήθηκε. Που μπήκε σε παύση. Που περίμενε καλύτερες συνθήκες.

Ίσως το πιο δύσκολο πράγμα να αποδεχτούμε είναι ότι οι «ιδανικές συνθήκες» δεν έρχονται. Ότι η ζωή δεν ξεκινά όταν όλα είναι τακτοποιημένα, αλλά όταν αποφασίζουμε να είμαστε παρόντες μέσα στο χάος.

Δεν μπορούμε να πάρουμε πίσω τον χρόνο που χάθηκε. Μπορούμε όμως να σταματήσουμε να χάνουμε τον επόμενο.

Η ζωή που δεν προλάβαμε να ζήσουμε μάς στοιχειώνει όχι επειδή θα ήταν τέλεια, αλλά επειδή θα ήταν αληθινή. Θα ήταν η ζωή όπου θα λέγαμε «όχι» χωρίς ενοχές. Όπου θα φεύγαμε όταν δεν χωρούσαμε. Όπου θα διαλέγαμε τον εαυτό μας λίγο νωρίτερα.

Ίσως δεν την προλάβαμε… αλλά όσο αναπνέουμε, δεν είναι αργά να αρχίσουμε να τη ζούμε από ΣΗΜΕΡΑ!

Επιμέλεια κειμένου: Συντακτική ομάδα Α.Λ.Π.

---

Αν νιώθεις πως κάτι μέσα σου έμεινε πίσω,

οι ψυχικές δυσκολίες μπορεί να είναι ο τρόπος της ψυχής σου να στο δείξει.

Μάθε να την ακούς και να την φροντίζεις,

 

κάνοντας κλικ εδώ.