23/01/2026
Ο μεγάλος λόγος για τον οποίο τα παρατάμε
Πόσες φορές ξεκινήσαμε κάτι με ενθουσιασμό, γεμάτοι προσδοκίες και εικόνες εύκολης επιτυχίας, για να βρεθούμε σύντομα κουρασμένοι, απογοητευμένοι και έτοιμοι να τα παρατήσουμε; Δεν είναι η δυσκολία αυτή καθαυτή που μας λυγίζει. Είναι η διάψευση της προσδοκίας που είχαμε χτίσει πριν καν ξεκινήσουμε.
Ο λόγος που συχνά εγκαταλείπουμε δεν είναι επειδή τα πράγματα είναι δύσκολα, αλλά επειδή είναι πολύ πιο δύσκολα από όσο περιμέναμε. Η ψυχή δεν πληγώνεται από τον κόπο, αλλά από το χάσμα ανάμεσα στο «νόμιζα» και στο «είναι».
Η προσδοκία του εύκολου
Σκεφτείτε έναν νέο άνθρωπο που ξεκινά την επαγγελματική του πορεία. Φαντάζεται την επιτυχία ως ευθεία γραμμή: δουλειά, προσπάθεια, αναγνώριση. Όταν, όμως, έρθει αντιμέτωπος με την αδιαφορία, την αβεβαιότητα και τις συνεχείς απορρίψεις, δεν τον εξαντλεί η εργασία· τον καταρρακώνει το ότι κανείς δεν του είπε πόσο συχνά θα αμφισβητήσει τον εαυτό του.
Όπως είπε ο Σενέκας: «Δεν τολμάμε επειδή τα πράγματα είναι δύσκολα· τα πράγματα είναι δύσκολα επειδή δεν τολμάμε.»
Το ίδιο ισχύει και στις σχέσεις. Μπαίνουμε σε αυτές με την προσδοκία της αρμονίας και της κατανόησης. Όταν όμως εμφανίζονται οι συγκρούσεις και οι σιωπές, θεωρούμε ότι κάτι πήγε στραβά. Κι όμως, ίσως τίποτα δεν πήγε στραβά. απλώς η πραγματικότητα δεν υποσχέθηκε ποτέ ευκολία. Η αγάπη, όπως κάθε τι πολύτιμο, δοκιμάζεται μέσα στη δυσκολία. Δεν αποτυγχάνει επειδή πονά· αποτυγχάνει επειδή δεν ήμασταν προετοιμασμένοι για τον πόνο.
Η πραγματική πρόοδος ξεκινά μετά την απογοήτευση
Η απογοήτευση γεννιέται από την προσδοκία. Όταν πιστεύουμε ότι κάτι «θα έπρεπε» να είναι πιο απλό, κάθε εμπόδιο μας φαίνεται άδικο. Αν όμως αποδεχτούμε ότι τα σπουδαία πράγματα είναι εκ φύσεως απαιτητικά, τότε η δυσκολία παύει να είναι σημάδι αποτυχίας και γίνεται ένδειξη ότι βαδίζουμε σε κάτι ουσιαστικό.
«Το εμπόδιο είναι ο δρόμος», μας θυμίζει ο Μάρκος Αυρήλιος.
Ίσως, λοιπόν, το κλειδί δεν είναι να αναζητούμε ευκολότερα μονοπάτια, αλλά να καλλιεργούμε μεγαλύτερη αντοχή. Να ξεκινάμε γνωρίζοντας ότι θα κουραστούμε, θα αμφιβάλλουμε, θα θέλουμε να τα παρατήσουμε.
Και όταν αυτή η στιγμή έρθει, να θυμόμαστε:
Δεν σημαίνει ότι αποτύχαμε – σημαίνει απλώς ότι φτάσαμε στο σημείο όπου ξεκινά η αληθινή προσπάθεια.
Γιατί στο τέλος, δεν μας καθορίζει το πόσο δύσκολα ήταν τα πράγματα, αλλά το αν αντέξαμε να σταθούμε μέσα σε αυτή τη δυσκολία. Και εκεί, ακριβώς εκεί, γεννιέται η πραγματική πρόοδος.
Επιμέλεια κειμένου: Συντακτική ομάδα Α.Λ.Π.
16/01/2026
Όταν δεν μιλάς εσύ για τον πόνο σου, θα μιλήσει εκείνος για σένα
Οι λέξεις που δεν ειπώθηκαν ποτέ
Υπάρχουν συζητήσεις που δεν έγιναν όταν έπρεπε. Όχι επειδή δεν υπήρχε η ευκαιρία, αλλά γιατί έλειπαν το θάρρος, η ασφάλεια ή ο κατάλληλος χώρος. Κι όμως, αυτές οι συζητήσεις δεν χάνονται. Μένουν μέσα μας, άλυτες, σαν ανοιχτοί λογαριασμοί της ψυχής.
Μεγαλώνουμε κουβαλώντας λόγια που δεν ειπώθηκαν ποτέ: μια θλίψη που “δεν έπρεπε” να δείξουμε για να μη θεωρηθούμε αδύναμοι· έναν θυμό που καταπιέστηκε για να μη διαταραχθεί η οικογενειακή ή επαγγελματική αρμονία· αλήθειες που θυσιάστηκαν στον βωμό της αποδοχής. Πόσες φορές δεν είπαμε “δεν πειράζει”, ενώ μέσα μας μας πείραζε πολύ;
Στην καθημερινότητα αυτά μοιάζουν ασήμαντα. Η μητέρα που δεν μίλησε ποτέ για την εξάντλησή της, γιατί “έτσι κάνουν οι καλές μάνες”. Ο εργαζόμενος που κατάπιε μια αδικία για να μη χαρακτηριστεί “δύσκολος”. Ο σύντροφος που δεν εξέφρασε τον φόβο του, μην τυχόν θεωρηθεί υπερβολικός. Όλα αυτά τα “δεν είπα” συσσωρεύονται και βαραίνουν περισσότερο από τις λέξεις που ειπώθηκαν.
Η σιωπή που ζητά να ακουστεί
Κάποτε, όμως, έρχεται η στιγμή που αυτά τα λόγια ζητούν διέξοδο. Και τότε ανακαλύπτουμε κάτι παράδοξο: δεν χρειάζεται πάντα ένας άλλος άνθρωπος απέναντί μας. Μερικές φορές αρκεί μια άδεια καρέκλα. Να καθίσουμε απέναντί της και να μιλήσουμε. Να πούμε όσα δεν ειπώθηκαν, όπως θα τα λέγαμε αν δεν φοβόμασταν. Όχι για να κατηγορήσουμε, αλλά για να ακουστούμε.
Η δύναμη αυτής της πράξης δεν βρίσκεται στο ότι κάποιος μας ακούει, αλλά στο ότι ακούμε εμείς τον εαυτό μας. Όπως έλεγε ο Καρλ Γιουνγκ, “ό,τι δεν συνειδητοποιείται, επιστρέφει ως μοίρα”. Όταν δίνουμε φωνή σε όσα θάψαμε, παύουν να μας ορίζουν σιωπηλά.
Η θεραπεία ξεκινά με την αλήθεια
Αυτή η διαδικασία είναι αθόρυβα μεταμορφωτική. Δεν αλλάζει το παρελθόν, αλλά αλλάζει τη σχέση μας με αυτό. Μας βοηθά να καταλάβουμε γιατί αντιδρούμε όπως αντιδρούμε, γιατί κάποια πράγματα μας πληγώνουν δυσανάλογα, γιατί κάποιες σιωπές πονάνε περισσότερο από τις φωνές.
Στην εποχή του θορύβου και της διαρκούς επικοινωνίας, ίσως η πιο ουσιαστική συζήτηση είναι εκείνη που γίνεται στη σιωπή. Εκεί όπου δεν χρειάζεται να αποδείξουμε τίποτα σε κανέναν. Εκεί όπου μπορούμε, επιτέλους, να πούμε την αλήθεια μας.
Γιατί, όπως σοφά λέγεται, “όταν δεν μιλάς εσύ για τον πόνο σου, θα μιλήσει εκείνος για σένα”. Και τότε, συνήθως, δεν χρησιμοποιεί λέξεις, αλλά συμπτώματα, αποστάσεις και ανείπωτες μοναξιές.
Ίσως, λοιπόν, ήρθε η ώρα να κάνουμε χώρο για εκείνες τις συζητήσεις που δεν έγιναν ποτέ. Όχι για να τις ξαναζήσουμε, αλλά για να τις αφήσουμε, επιτέλους, να ολοκληρωθούν.
Επιμέλεια κειμένου: Συντακτική ομάδα Α.Λ.Π.
Οι ψυχικές δυσκολίες δεν είναι αδυναμίες.
Είναι μηνύματα της ψυχής μας που μας λένε πως οι εμπειρίες, οι σχέσεις και τα τραύματα του παρελθόντος επηρεάζουν τη σημερινή μας ζωή.
Μάθετε να τα ακούτε και να τα ερμηνεύετε
09/01/2026
Πολυτέλεια και ευτυχία: Μια παρεξηγημένη σχέση
Σε μια εποχή όπου η κοινωνική προβολή συγχέεται συχνά με την προσωπική ευημερία, η λογική λέει πως όσο πιο μεγάλο, λαμπερό και αρχιτεκτονικά εντυπωσιακό είναι το σπίτι, τόσο πιο ευτυχισμένος πρέπει να είναι ο ιδιοκτήτης του.
Κι όμως, η πραγματικότητα δείχνει κάτι αρκετά διαφορετικό: Πολλοί από τους ανθρώπους που επενδύουν τεράστια ποσά για να αποκτήσουν «πραγματικά φανταχτερά σπίτια» τελικά νιώθουν λιγότερη ευτυχία.
Όταν το σπίτι γίνεται σύμβολο και όχι χώρος
Ένα σπίτι μπορεί να είναι καταφύγιο, αλλά μπορεί και να γίνει βάρος. Πλούσιοι ιδιοκτήτες που χτίζουν περίτεχνα ακίνητα προσπαθούν συχνά να αποδείξουν κάτι σε άλλους – όχι απαραίτητα στον εαυτό τους.
Το εντυπωσιακό σπίτι, αντί να προσφέρει ηρεμία, πολλές φορές ενισχύει την ανάγκη σύγκρισης, δημιουργεί άγχος διατήρησης και φροντίδας, αυξάνει την κοινωνική απόσταση και συχνά συνοδεύεται από έναν τρόπο ζωής όπου ο άνθρωπος δουλεύει περισσότερο για να συντηρήσει αυτό που υποτίθεται πως θα τον έκανε ευτυχισμένο.
Σε πολλές μητροπόλεις, υπερπολυτελή ρετιρέ σχεδιασμένα από τα μεγαλύτερα αρχιτεκτονικά γραφεία πωλούνται σε τιμές-ρεκόρ. Και συχνά οι ιδιοκτήτες τους αισθάνονται πιο απομονωμένοι από ποτέ. Όπως κατέθεσε ένας χρηματιστής της Wall Street: «Από το μπαλκόνι μου βλέπω ολόκληρη την πόλη, αλλά δεν νιώθω μέρος της.»
Γιατί η πολυτέλεια συχνά οδηγεί σε λιγότερη ευτυχία;
- Η προσδοκία που δεν εκπληρώνεται ποτέ.
Όσο πιο ακριβό είναι το σπίτι, τόσο πιο υψηλές οι προσδοκίες ότι θα φέρει «αντίστοιχη» ευτυχία. Όμως η ευτυχία δεν αγοράζεται — οπότε οι προσδοκίες απογοητεύουν.
- Το άγχος της ιδιοκτησίας.
Όπως λέει και το γνωστό ρητό: «Τα πράγματα που κατέχουμε, τελικά μας κατέχουν». Η πολυτέλεια απαιτεί φροντίδα, προσωπικό, ασφάλεια, συνεχή έξοδα – και συχνά προκαλεί διαρκή τριβή.
- Η απομόνωση.
Τα μεγάλα σπίτια γεμίζουν τον χώρο, αλλά συχνά αδειάζουν τον άνθρωπο. Μεγαλύτερο σπίτι δεν σημαίνει μεγαλύτερη κοινωνική ζωή – αρκετές φορές σημαίνει το αντίθετο.
- Η σύγκριση που δεν τελειώνει.
Όταν χτίζεις για να εντυπωσιάσεις, πάντα θα βρεθεί κάποιος με κάτι μεγαλύτερο, πιο μοντέρνο, πιο ακριβό. Είναι ένας αγώνας που δεν τελειώνει ποτέ. Η αληθινή πολυτέλεια είναι η απλότητα. Στο τέλος, εκείνο που κάνει ένα σπίτι ευτυχισμένο δεν είναι το μέγεθος, αλλά η αίσθηση.
Δεν είναι η πισίνα που μετρά, αλλά το γέλιο γύρω της. Δεν είναι η συλλογή έργων τέχνης, αλλά οι συζητήσεις που γίνονται κάτω από αυτά. Δεν είναι ο κήπος-υπερθέαμα, αλλά οι άνθρωποι που τον περπατούν.
Ίσως γι’ αυτό πολλοί από τους πραγματικά ευτυχισμένους ανθρώπους στον κόσμο -πλούσιους ή μη- επιλέγουν απλά σπίτια, ανθρώπινες διαστάσεις και χώρους που τους επιτρέπουν να είναι ο εαυτός τους.
Η απλότητα είναι η υπέρτατη κομψότητα. Αν δεν έχεις ανάγκη την πολυτέλεια, τότε είσαι πραγματικά ελεύθερος.
Επιμέλεια κειμένου: Συντακτική ομάδα Α.Λ.Π.
02/01/2026
Η νέα χρονιά ως πρόσκληση: όχι για τελειότητα, αλλά για αυθεντικότητα
Κάθε νέα χρονιά φτάνει σαν μια υπόσχεση. Ένα άγραφο ημερολόγιο, δώδεκα μήνες που μοιάζουν έτοιμοι να χωρέσουν όσα δεν προλάβαμε, όσα φοβηθήκαμε, όσα αναβάλαμε. Μεσάνυχτα, αντίστροφη μέτρηση, ευχές στον αέρα – και μαζί τους η αίσθηση ότι «τώρα όλα μπορούν να αλλάξουν».
Κι όμως, η πραγματική δύναμη της νέας χρονιάς δεν βρίσκεται στη μαγεία της πρώτης μέρας, αλλά στη σιωπηλή επιλογή να συνεχίσουμε.
Όχι άλλη πίεση για έναν «καλύτερο» εαυτό
Μπαίνοντας σε μια νέα χρονιά, συχνά κουβαλάμε μαζί μας μια λίστα από πρέπει: να γίνω πιο παραγωγικός, πιο χαρούμενος, πιο επιτυχημένος, πιο δυνατός. Σαν να μην ήμασταν αρκετοί μέχρι τώρα.
Ίσως φέτος η πιο ριζοσπαστική απόφαση είναι να μην πολεμήσουμε αυτό που είμαστε, αλλά να το ακούσουμε. Να θέσουμε στόχους όχι από έλλειψη, αλλά από φροντίδα. Όχι για να αποδείξουμε κάτι, αλλά για να ζήσουμε πιο ουσιαστικά.
Η αλλαγή δεν έρχεται με άλματα
Η νέα χρονιά δεν απαιτεί μεγάλες υποσχέσεις. Δεν χρειάζεται να ξαναχτίσουμε τη ζωή μας από την αρχή. Η αλλαγή συνήθως έρχεται αθόρυβα:
-Σε μια μικρή συνήθεια που επιμένουμε,
-Σε ένα «όχι» που λέμε χωρίς ενοχές,
-Σε ένα «ναι» που δίνουμε στον εαυτό μας.
Κάθε μέρα που επιλέγουμε συνειδητά, όσο απλή κι αν μοιάζει, είναι μια νίκη.
Να αφήσουμε χώρο για το απρόβλεπτο
Όσο κι αν σχεδιάζουμε, η ζωή βρίσκει πάντα τρόπο να μας εκπλήσσει. Η νέα χρονιά δεν θα είναι μόνο χαρές, ούτε μόνο επιτυχίες. Θα έχει καθυστερήσεις, απώλειες, ανατροπές. Αλλά θα έχει και στιγμές που δεν μπορούσαμε να φανταστούμε.
Αντί να ζητάμε έλεγχο, ίσως μπορούμε να ζητήσουμε αντοχή, ευελιξία και εμπιστοσύνη ότι ακόμα κι όταν δεν καταλαβαίνουμε το “γιατί” – προχωράμε.
Μια χρονιά πιο ανθρώπινη
Ας ευχηθούμε μια χρονιά με λιγότερη αυστηρότητα και περισσότερη καλοσύνη.
Προς τους άλλους, αλλά κυρίως προς εμάς.
Μια χρονιά που θα επιτρέψουμε στον εαυτό μας να κουραστεί, να αλλάξει γνώμη, να ξεκινήσει από την αρχή όσες φορές χρειαστεί.
Δεν χρειάζεται να γίνουμε καινούριοι άνθρωποι. Χρειάζεται απλώς να γίνουμε πιο ειλικρινείς με αυτό που είμαστε και με αυτό που έχουμε ανάγκη.
Η νέα χρονιά δεν είναι μια γραμμή εκκίνησης όπου πρέπει να τρέξουμε. Είναι ένα μονοπάτι. Και κάθε βήμα, ακόμη και το πιο αργό, μετράει.
Ας μπούμε λοιπόν στη χρονιά αυτή όχι με φόβο μήπως αποτύχουμε, αλλά με θάρρος να ζήσουμε.
Επιμέλεια κειμένου: Συντακτική ομάδα Α.Λ.Π.
26/12/2025
Η μελαγχολία των γιορτών: όταν τα λαμπάκια δεν φωτίζουν την ψυχή μας
Τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά παρουσιάζονται συχνά ως η πιο φωτεινή περίοδος του χρόνου. Διαφημίσεις γεμάτες χαμόγελα, οικογενειακά τραπέζια, αγκαλιές, επιτυχίες και υποσχέσεις για μια «καλύτερη χρονιά». Κι όμως, για πολλούς ανθρώπους, αυτές οι μέρες συνοδεύονται από μια σιωπηλή μελαγχολία, ένα βάρος που γίνεται πιο έντονο όσο οι προσδοκίες ανεβαίνουν.
Η γιορτινή μελαγχολία δεν είναι αδυναμία ούτε παραδοξότητα. Είναι ανθρώπινη.
Γιατί οι γιορτές μας βαραίνουν;
Οι γιορτές λειτουργούν σαν μεγεθυντικός φακός. Φέρνουν στην επιφάνεια όσα λείπουν: ανθρώπους που δεν είναι πια εδώ, σχέσεις που δεν εξελίχθηκαν όπως ελπίζαμε, όνειρα που έμειναν μισά. Η μοναξιά γίνεται πιο αισθητή όταν «όλοι» φαίνεται να έχουν παρέα. Η οικονομική πίεση, οι κοινωνικές συγκρίσεις και ο απολογισμός της χρονιάς προσθέτουν ακόμη περισσότερα βάρη.
Επιπλέον, υπάρχει και η σιωπηλή απαίτηση να είμαστε χαρούμενοι. «Είναι γιορτές, πρέπει να περνάς καλά». Αυτή η φράση, αντί να παρηγορεί, συχνά απομονώνει. Όταν δεν νιώθουμε όπως “πρέπει”, καταλήγουμε να νιώθουμε λάθος.
Αποδοχή αντί για αντίσταση
Το πρώτο και πιο ουσιαστικό βήμα είναι η αποδοχή. Αντί να παλεύουμε να διώξουμε τη μελαγχολία, μπορούμε να της δώσουμε χώρο. Να αναγνωρίσουμε: «Αυτές τις μέρες δυσκολεύομαι». Το συναίσθημα, όταν το κοιτάζουμε κατάματα, χάνει λίγη από τη δύναμή του.
Δεν χρειάζεται να είμαστε ευτυχισμένοι για να είμαστε εντάξει.
Μικρές άγκυρες στην καθημερινότητα
Η διαχείριση της γιορτινής μελαγχολίας δεν απαιτεί μεγάλες αλλαγές, αλλά μικρές, σταθερές άγκυρες:
- Ρουτίνα: Ένας περίπατος, λίγη κίνηση, ένα σταθερό ωράριο ύπνου μπορούν να κρατήσουν το σώμα και το μυαλό γειωμένα.
- Αληθινή σύνδεση: Όχι απαραίτητα με πλήθος ανθρώπων, αλλά με έναν άνθρωπο που μπορούμε να μιλήσουμε χωρίς μάσκες.
- Περιορισμός σύγκρισης: Λιγότερη έκθεση στα social media αυτές τις μέρες δεν είναι αποφυγή, είναι αυτοφροντίδα.
Επαναπροσδιορίζοντας τις γιορτές
Ίσως το μεγαλύτερο δώρο που μπορούμε να κάνουμε στον εαυτό μας είναι να επαναπροσδιορίσουμε τι σημαίνουν οι γιορτές. Δεν είναι υποχρεωτικό να είναι τέλειες. Μπορούν να είναι ήσυχες. Απλές. Ακόμη και λίγο θλιμμένες.
Ένα κερί αναμμένο για κάποιον που λείπει. Ένα γράμμα στον εαυτό μας για όσα αντέξαμε μέσα στη χρονιά. Μια στιγμή σιωπής αντί για θόρυβο.
Πότε να ζητήσουμε βοήθεια
Αν η μελαγχολία γίνεται ασφυκτική, αν συνοδεύεται από απελπισία ή απομόνωση που επιμένει, τότε η αναζήτηση επαγγελματικής βοήθειας είναι πράξη δύναμης, όχι αδυναμίας. Κανείς δεν χρειάζεται να «τα καταφέρει μόνος».
Οι γιορτές δεν χρειάζεται να μας σώσουν. Ούτε να μας ορίσουν. Είναι απλώς μέρες. Αυτό που έχει αξία είναι να σταθούμε δίπλα στον εαυτό μας με κατανόηση, όπως θα κάναμε σε έναν αγαπημένο φίλο.
Και αν αυτές τις μέρες νιώθεις βαριά την καρδιά σου, να θυμάσαι: δεν είσαι μόνος, δεν είσαι περίεργος, και δεν θα κρατήσει για πάντα.
Επιμέλεια κειμένου: Συντακτική ομάδα Α.Λ.Π.
12/12/2025
Όταν η ψυχή μιλάει… για τη ζωή μας
Πώς το παρελθόν και το παρόν διαμορφώνουν την ψυχοσωματική μας υγεία.
Η ζωή μας δεν αποτελείται μόνο από γεγονότα που περνούν και ξεχνιούνται. Κάθε εμπειρία, κάθε συναίσθημα, κάθε τραύμα αλλά και κάθε χαρά αποθηκεύονται μέσα μας. Η ψυχή μας «μιλάει» μέσα από αυτά, και ο τρόπος που μιλάει δεν είναι με λέξεις, αλλά με συμπτώματα, με άγχος, με ένταση στο σώμα, με ανεξήγητες αντιδράσεις.
Η ψυχοσωματική μας υγεία είναι ο καθρέφτης αυτής της εσωτερικής πραγματικότητας.
Το παρελθόν: οι αθέατες ρίζες του ψυχισμού
Οι εμπειρίες της παιδικής και ενήλικης ζωής μας επηρεάζουν βαθιά τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο. Τραυματικές εμπειρίες, συναισθηματικές ελλείψεις, απώλειες ή χρόνιο στρες μπορούν να παραμείνουν ενεργά μέσα μας, ακόμη κι αν εξωτερικά φαίνεται πως έχουμε προχωρήσει.
Αυτές οι εμπειρίες συχνά επηρεάζουν:
- το πόσο ασφαλείς νιώθουμε
- το αν εμπιστευόμαστε
- το πώς αντιδρούμε στην πίεση
- το πώς σχετιζόμαστε με άλλους
- το αν επιτρέπουμε στον εαυτό μας να ξεκουραστεί ή να ζητήσει βοήθεια
Και όταν αυτά τα μοτίβα παραμείνουν ανεπεξέργαστα, το σώμα αναλαμβάνει να «μιλήσει» για μας.
Πονοκέφαλοι, ταχυκαρδίες, αϋπνία, πεπτικές διαταραχές, μυϊκή ένταση, χρόνια κόπωση, πολλές φορές αποτελούν ψυχοσωματικές αντιδράσεις σε συναισθήματα που δεν έχουν εκφραστεί.
Το παρόν: ο τρόπος ζωής που διαμορφώνει την υγεία μας
Δεν είναι μόνο το παρελθόν που επηρεάζει την ψυχοσωματική μας ισορροπία· είναι και ο τρόπος που ζούμε σήμερα.
Οι σύγχρονοι ρυθμοί μάς οδηγούν συχνά σε:
- υπερκόπωση
- έλλειψη ύπνου
- υψηλό στρες
- διαρκή πίεση, απαιτήσεις και υπευθυνότητες
- ελάχιστο χρόνο για εαυτό
- χρόνια συναισθηματική καταπίεση
Το σώμα, όμως, δεν ξεχνά. Αντιδρά στο παρόν με βάση όσα έχει μάθει στο παρελθόν και ένα παλιό τραύμα σε συνδυασμό με σημερινό στρες μπορεί να ενισχύσει τα συμπτώματα. Ο τρόπος που ζούμε τώρα μπορεί είτε να επουλώνει είτε να επιβαρύνει τα σημάδια του παρελθόντος.
- Η ψυχή μιλάει μέσω του σώματος
- Όταν δεν ακούμε τις ανάγκες της ψυχής, το σώμα παίρνει τον λόγο.
- Μας «σταματά» με κόπωση.
- Μας «προειδοποιεί» με σωματικά συμπτώματα.
- Μας «θυμίζει» ότι κάτι μέσα μας χρειάζεται φροντίδα, χώρο, συνειδητοποίηση.
Η ψυχοσωματική υγεία είναι ένας διάλογος, ανάμεσα σε αυτά που ζήσαμε και σε αυτά που ζούμε τώρα.
Προς μια ζωή πιο υγιή και συνειδητή
Η κατανόηση της σχέσης παρελθόντος-παρόντος-σώματος δεν είναι θέμα φιλοσοφίας· είναι θέμα αυτοφροντίδας.
Μικρά αλλά ουσιαστικά βήματα μπορούν να κάνουν τη διαφορά:
- αναγνώριση και επεξεργασία παλιών εμπειριών
- υγιή όρια στις σχέσεις
- χρόνος για ξεκούραση και χαλάρωση
- συναισθηματική έκφραση χωρίς ενοχή
- αναζήτηση υποστήριξης (ψυχοθεραπεία, ομάδες, προσωπική ανάπτυξη)
- συνειδητή διαχείριση του στρες
Το σώμα μας δεν είναι μηχανή ξεχωριστή από την ψυχή· είναι ο πιο ευαίσθητος αισθητήρας της.
Η ζωή μας, σε όλες τις εκφάνσεις της, παρελθόν και παρόν, επηρεάζει την ψυχοσωματική μας υγεία.
Όταν ακούμε τη φωνή της ψυχής μας, όταν δίνουμε χώρο στα συναισθήματα, όταν φροντίζουμε τον εαυτό μας με σεβασμό, τότε η υγεία μας βρίσκει ξανά την ισορροπία της.
Γιατί τελικά, η ψυχή μιλάει. Το ερώτημα είναι: είμαστε έτοιμοι να ακούσουμε;
Οι ψυχικές δυσκολίες δεν είναι αδυναμίες.
Είναι μηνύματα της ψυχής μας που μας λένε πως οι εμπειρίες, οι σχέσεις και τα τραύματα του παρελθόντος επηρεάζουν τη σημερινή μας ζωή.
Μάθετε να τα ακούτε και να τα ερμηνεύετε με περισσότερη επίγνωση και στοργή προς τον εαυτό σας, στο online πρόγραμμα «Όταν η ψυχή μιλάει για τη ζωή μας!»
05/12/2025
Η αντίληψη για τον εαυτό μας αλλάζει καθώς μεγαλώνουμε
Η αντίληψη που έχουμε για τον εαυτό μας δεν είναι στατική.
Διαμορφώνεται και εξελίσσεται με την πάροδο του χρόνου. Από την παιδική ηλικία μέχρι τα γεράματα, ο τρόπος που βλέπουμε τον εαυτό μας επηρεάζεται από εμπειρίες, σχέσεις, προκλήσεις και προσωπικές επιτυχίες ή αποτυχίες.
Αυτή η μεταβαλλόμενη αυτοαντίληψη είναι απαραίτητη για την προσωπική μας ανάπτυξη.
Τα στάδια της αλλαγής
Παιδική και εφηβική ηλικία
Κατά την παιδική ηλικία, η αντίληψη για τον εαυτό μας διαμορφώνεται κυρίως από την οικογένεια και το άμεσο περιβάλλον μας.
Στην εφηβεία, οι κοινωνικές επιρροές, οι φίλοι και οι προσδοκίες της κοινωνίας αρχίζουν να παίζουν σημαντικό ρόλο. Συχνά, οι έφηβοι παλεύουν με την αυτοεικόνα τους, συγκρίνονται με άλλους και προσπαθούν να ανακαλύψουν ποιοι πραγματικά είναι.
Ενήλικη ζωή
Στην ενηλικίωση, οι εμπειρίες στον εργασιακό χώρο, οι σχέσεις και οι ευθύνες της καθημερινότητας διαμορφώνουν περαιτέρω την αυτοαντίληψή μας. Οι επιτυχίες μας ενισχύουν την αυτοπεποίθηση, ενώ οι αποτυχίες μάς διδάσκουν πολύτιμα μαθήματα. Πολλοί άνθρωποι σε αυτή τη φάση αναθεωρούν τις πεποιθήσεις τους και μαθαίνουν να αποδέχονται τις ατέλειές τους.
Μεσήλικη και τρίτη ηλικία
Καθώς μεγαλώνουμε, αρχίζουμε να εστιάζουμε περισσότερο στην αυτογνωσία και λιγότερο στην επιβεβαίωση από τους άλλους. Οι προτεραιότητες αλλάζουν και πολλές φορές επαναξιολογούμε τις αξίες μας. Στην τρίτη ηλικία, η εμπειρία προσφέρει μια πιο ήρεμη και σοφή προοπτική για τον εαυτό μας και τη ζωή.
Μια προσωπική ιστορία
Η Μαρία, μια γυναίκα 60 ετών, θυμάται πώς η αντίληψή της για τον εαυτό της άλλαξε μέσα στα χρόνια.
Στα 20 της, προσπαθούσε να ανταποκριθεί στις προσδοκίες των άλλων, ανησυχούσε για το πώς τη βλέπουν και συχνά αμφισβητούσε τις ικανότητές της.
Στα 40 της, αφού είχε χτίσει την καριέρα της και είχε οικογένεια, συνειδητοποίησε ότι η αυτοεκτίμηση δεν εξαρτάται από εξωτερικές επιτυχίες αλλά από την εσωτερική ισορροπία.
Τώρα, στα 60 της, νιώθει πιο ήρεμη και αποδέχεται τον εαυτό της με τα δυνατά και αδύναμα σημεία του.
Θυμήσου
Η αυτοαντίληψη είναι ένα σημαντικό κομμάτι της προσωπικής ανάπτυξης και έχει πολλά θετικά αποτελέσματα. Και τι επιτυγχάνεις με την αυτοαντίληψη;
- Γνωρίζεις καλύτερα τον εαυτό σου: Όταν έχεις ενισχυμένη αυτοαντίληψη, καταλαβαίνεις καλύτερα τις δυνάμεις σου, τις αδυναμίες σου, τις αξίες σου και τα συναισθήματά σου.
- Βελτιώνεις τις σχέσεις σου: Η αυτογνωσία σε βοηθά να επικοινωνείς πιο αποτελεσματικά με τους άλλους, να κατανοείς τις ανάγκες τους και να χτίζεις πιο υγιείς σχέσεις.
- Πιάνεις τους στόχους σου: Όταν γνωρίζεις τις ικανότητές σου και τα όριά σου, μπορείς να θέσεις ρεαλιστικούς στόχους και να δουλέψεις πιο αποτελεσματικά για να τους πετύχεις.
- Αντιμετωπίζεις τις δυσκολίες: Η αυτοαντίληψη σε βοηθά να διαχειρίζεσαι καλύτερα το άγχος, τις αποτυχίες και τις προκλήσεις που συναντάς στη ζωή σου.
- Απολαμβάνεις τη ζωή: Όταν έχεις αυτοπεποίθηση και γνωρίζεις την αξία σου, νιώθεις πιο ικανοποιημένος με τη ζωή σου και απολαμβάνεις περισσότερο τις εμπειρίες σου.
Συμπέρασμα
Η αλλαγή της αυτοαντίληψης είναι φυσιολογική και απαραίτητη.
Κάθε ηλικία φέρνει νέες προοπτικές και ευκαιρίες για αυτογνωσία.
Αντί να φοβόμαστε την αλλαγή, μπορούμε να την αγκαλιάσουμε και να τη χρησιμοποιήσουμε ως εργαλείο προσωπικής ανάπτυξης.
Με την πάροδο του χρόνου, μαθαίνουμε να αγαπάμε και να εκτιμάμε τον εαυτό μας, όχι για το πώς μας βλέπουν οι άλλοι, αλλά για αυτό που πραγματικά είμαστε.
Επιμέλεια κειμένου: Συντακτική ομάδα Α.Λ.Π.
21/11/2025
Πώς να παίρνετε καλύτερες αποφάσεις
Αφήνοντας στην άκρη την τύχη, το πώς εξελίσσεται η ζωή σας είναι αποτέλεσμα των επιλογών που κάνετε. Επομένως, η εκμάθηση του τρόπου λήψης καλύτερων αποφάσεων είναι κάτι στο οποίο όλοι πρέπει να δώσουν προτεραιότητα.
Έχοντας αυτό κατά νου, ακολουθούν πέντε τρόποι με τους οποίους μπορείτε να αυξήσετε την πιθανότητα καλών αποτελεσμάτων:
- Αυτοματοποιήστε τα μικρά πράγματα
Όσο περισσότερες μικρές αποφάσεις χρειάζεται να πάρετε, τόσο λιγότερες πιθανότητες υπάρχουν να πάρετε σωστά τις μεγάλες. Γιατί; Η λήψη αποφάσεων απαιτεί νοητική προσπάθεια. Έτσι, όσο περισσότερες ατομικές αποφάσεις παίρνετε, τόσο περισσότερο κουράζεστε και, όταν είστε εξαντλημένοι, παίρνετε χειρότερες αποφάσεις.
Η λύση; Μετατρέψτε τις μικρές αποφάσεις σε συνήθειες. Για παράδειγμα, ο Τότο Γουλφ, Διευθύνων Σύμβουλος της ομάδας Mercedes F1, τρώει το ίδιο πρωινό, μεσημεριανό και βραδινό κάθε μέρα. Με αυτόν τον τρόπο, απελευθερώνεται πνευματικός χώρος για πιο σύνθετες αποφάσεις.
- Το «τεστ τίτλου εφημερίδας»
Η λήψη δύσκολων αποφάσεων δεν είναι ποτέ εύκολη. Ένα χρήσιμο εργαλείο είναι να φανταστείτε τις πληροφορίες να εμφανίζονται στην πρώτη σελίδα μιας εφημερίδας και να αναρωτηθείτε: «Θα νιώθατε άνετα με αυτό;».
Το «τεστ τίτλου εφημερίδας» είναι ένας απλός τρόπος για να αξιολογήσετε την ακεραιότητα και τη διαφάνεια των αποφάσεών σας. Αν θα νιώθατε ντροπή ή αμηχανία βλέποντας την επιλογή σας στην πρώτη σελίδα, είναι πιθανώς ηθικά αμφισβητήσιμη.
- Συναισθηματική Αποστασιοποίηση
Όταν παίρνουμε αποφάσεις, συχνά υπερεκτιμούμε τον μελλοντικό συναισθηματικό αντίκτυπο. Με άλλα λόγια, πιστεύουμε ότι θα νιώθουμε το ίδιο στο μέλλον όπως τη στιγμή της απόφασης. Στην πραγματικότητα, αυτό σπάνια συμβαίνει.
Ένα έξυπνο εργαλείο για να ξεπεραστεί αυτό είναι η τεχνική 10/10/10 της Σούζι Γουέλτς. Μας αναγκάζει να δούμε την ίδια απόφαση σε τρεις χρονικούς ορίζοντες:
- Πώς θα νιώθετε γι’ αυτό σε 10 λεπτά;
- Πώς θα νιώθετε γι’ αυτό σε 10 μήνες;
- Πώς θα νιώθετε γι’ αυτό σε 10 χρόνια;
Αυτά τα διαφορετικά χρονικά πλαίσια σάς βοηθούν να αποστασιοποιηθείτε συναισθηματικά από τις αποφάσεις σας, προσφέροντάς σας μεγαλύτερη διαύγεια.
- Μάθετε από τα λάθη των άλλων
Το να κάνετε λάθη είναι ένας δαπανηρός τρόπος για να μάθετε. Είναι πολύ αποδοτικότερο να παρατηρείτε τις κακές αποφάσεις άλλων και να μαθαίνετε από αυτές, ώστε να αποφύγετε παρόμοια λάθη στο μέλλον.
Γι’ αυτό και ένα βιβλίο είναι μια από τις καλύτερες επενδύσεις που μπορείτε να κάνετε. Με ένα ελάχιστο κόστος, όσο λίγοι καφέδες, μπορείτε να μάθετε από τις εμπειρίες χιλιάδων ανθρώπων σε όλη την ιστορία. Και επειδή η ανθρώπινη συμπεριφορά είναι αμετάβλητη, οι αποφάσεις που πήραν θα σας καθοδηγήσουν όταν πάρετε τις δικές σας.
- Κόστος ευκαιρίας
Όταν αποφασίζετε να κάνετε κάτι, παίρνετε επίσης την απόφαση να μην κάνετε κάτι άλλο. Επειδή είστε τόσο συγκεντρωμένοι σε αυτή τη μία απόφαση, δεν σκέφτεστε τις άλλες επιλογές που θα μπορούσατε να κάνετε.
Π.χ. Αν αγοράσετε αυτό το μεταχειρισμένο αυτοκίνητο, χάνετε την ευκαιρία να ξοδέψετε αυτά τα χρήματα σε κάτι άλλο, όπως διακοπές.
Η κατανόηση του κόστους ευκαιρίας σάς βοηθά να λαμβάνετε καλύτερες αποφάσεις επειδή:
- Διευκρινίζει τους συμβιβασμούς: Κάθε επιλογή συνεπάγεται μια θυσία. Το κόστος ευκαιρίας σάς βοηθά να δείτε το κρυφό κόστος αυτού που δεν επιλέγετε, όχι μόνο τα οφέλη αυτού που κάνετε.
- Βελτιώνει την κατανομή των πόρων: Είτε πρόκειται για χρόνο, χρήματα είτε για ενέργεια, η σκέψη με βάση το κόστος ευκαιρίας σάς βοηθά να κατανείμετε τους πόρους σας εκεί που θα σας αποφέρουν τη μεγαλύτερη αξία.
- Αποτρέπει τη βραχυπρόθεσμη σκέψη: Σας ενθαρρύνει να σκεφτείτε μακροπρόθεσμα, επισημαίνοντας μελλοντικά κέρδη που μπορεί να χάσετε εστιάζοντας στις άμεσες ανταμοιβές.
Κρατήστε αυτό: Η ποιότητα της ζωής μας είναι το άθροισμα της ποιότητας των αποφάσεών μας, συν την τύχη.
Επιμέλεια κειμένου: Συντακτική ομάδα Α.Λ.Π.
14/11/2025
Η δύναμη των ερωτήσεων
Στην καθημερινότητά μας, μιλάμε περισσότερο απ’ όσο ακούμε. Οι περισσότεροι άνθρωποι προσπαθούν να κερδίσουν την προσοχή μέσα από δηλώσεις, συμβουλές ή αφηγήσεις. Οι περισσότεροι πιστεύουμε ότι θα μας εκτιμήσουν για τις απαντήσεις μας.
Όμως, αν κοιτάξουμε γύρω μας, θα παρατηρήσουμε ότι εκείνοι που ξεχωρίζουν στις ανθρώπινες σχέσεις δεν είναι απαραίτητα οι πιο εύγλωττοι, αλλά όσοι ξέρουν να κάνουν τις σωστές ερωτήσεις. Όπως είπε ο Βολταίρος: «Κρίνε έναν άνθρωπο από τις ερωτήσεις του, όχι από τις απαντήσεις του».
Γιατί οι ερωτήσεις έχουν δύναμη;
Μια ερώτηση δεν είναι απλώς αναζήτηση πληροφορίας. Είναι πρόσκληση σε διάλογο, απόδειξη ενδιαφέροντος και τρόπος να δείξεις σε κάποιον ότι τον βλέπεις και τον ακούς. Όταν ρωτάμε με γνήσια περιέργεια, δημιουργούμε χώρο για τον άλλον να εκφραστεί και να ανοιχτεί. Και εκεί ακριβώς χτίζεται η εμπιστοσύνη.
Όταν κάνουμε τις σωστές ερωτήσεις, δεν δείχνουμε μόνο ενδιαφέρον, αλλά χτίζουμε και ένα γερό θεμέλιο για την επικοινωνία. Οι ερωτήσεις ενθαρρύνουν την κατανόηση, αποτρέπουν παρεξηγήσεις και ανοίγουν δρόμους για ειλικρινή ανταλλαγή απόψεων.
Το κλειδί είναι η ποιότητα, όχι η ποσότητα
Δεν έχει σημασία να βομβαρδίζουμε κάποιον με αμέτρητες ερωτήσεις, αυτό μπορεί να μοιάσει με ανάκριση. Σημασία έχει η ποιότητα: ερωτήσεις που δείχνουν ενσυναίσθηση, παρατηρητικότητα και σεβασμό. Για παράδειγμα:
- Αντί να ρωτήσεις κάποιον: «Πώς πάει η δουλειά;», μπορείς να πεις: «Ποιο ήταν το πιο ενδιαφέρον πράγμα που έζησες στη δουλειά αυτή την εβδομάδα;»
- Αντί για το κλασικό: «Είσαι καλά;», μπορείς να ρωτήσεις: «Τι σε έκανε χαρούμενο σήμερα;»
Μικρές διαφοροποιήσεις στη διατύπωση μετατρέπουν μια συνηθισμένη συνομιλία σε ουσιαστική επικοινωνία.
Ερωτήσεις που ανοίγουν καρδιές
Ο Σωκράτης δίδαξε ότι «η σοφία αρχίζει με την απορία». Οι ανοιχτές ερωτήσεις – αυτές που δεν απαντώνται με ένα απλό «ναι» ή «όχι» – έχουν τη δύναμη να φέρουν βάθος στη συζήτηση. Μερικά παραδείγματα:
- «Τι σε ενέπνευσε να ακολουθήσεις αυτόν τον δρόμο στη ζωή σου;»
- «Πώς βλέπεις να εξελίσσεται αυτό το έργο που ξεκίνησες;»
- «Ποια εμπειρία της ζωής σου σε άλλαξε περισσότερο;»
Αυτές οι ερωτήσεις δεν αποσκοπούν μόνο στην πληροφόρηση αλλά στη σύνδεση. Δίνουν χώρο στον άλλον να μοιραστεί ιστορίες, αξίες και συναισθήματα.
Είτε πρόκειται για έναν φίλο, έναν συνεργάτη ή ένα μέλος της οικογένειας, οι στοχευμένες ερωτήσεις δημιουργούν γέφυρες κατανόησης. Στις προσωπικές σχέσεις, δείχνουν συναισθηματική διαθεσιμότητα. Στο επαγγελματικό περιβάλλον, αναδεικνύουν ηγετικά χαρακτηριστικά, ενισχύουν τη συνεργασία και καλλιεργούν την ψυχολογική ασφάλεια.
Ο ηγέτης που ρωτά με ενδιαφέρον, και όχι μόνο που διατάζει, κερδίζει σεβασμό. Ο σύντροφος που ρωτά «Πώς νιώθεις;» αντί για «Τι έκανες σήμερα;» χτίζει εμπιστοσύνη.
Όταν κάποιος νιώσει ότι οι ερωτήσεις σου είναι αληθινές και όχι μηχανικές, αρχίζει να χαλαρώνει. Ο Dale Carnegie το είχε συνοψίσει σοφά: «Μπορείς να κάνεις περισσότερους φίλους σε δύο μήνες δείχνοντας ενδιαφέρον για τους άλλους, παρά σε δύο χρόνια προσπαθώντας να κάνεις τους άλλους να ενδιαφερθούν για σένα». Η εμπιστοσύνη δεν είναι προϊόν επιβολής∙ καλλιεργείται μέσα από την αυθεντική προσοχή.
Το να κάνεις ερωτήσεις δεν είναι απλή τεχνική – είναι στάση ζωής. Είναι το θάρρος να παραδεχθείς ότι δεν γνωρίζεις τα πάντα, αλλά και η γενναιοδωρία να αφήσεις χώρο στον άλλον να μιλήσει.
Κάθε καλή ερώτηση είναι μια γέφυρα∙ και κάθε γέφυρα μπορεί να οδηγήσει σε ουσιαστική σύνδεση.
07/11/2025
Το θάρρος δεν είναι προνόμιο λίγων
Το θάρρος δεν είναι προνόμιο λίγων ούτε αποκλειστικό χαρακτηριστικό ηρωικών προσωπικοτήτων που γεννιούνται με αυτό. Είναι μια δεξιότητα που μπορεί να καλλιεργηθεί και να ενδυναμωθεί από τον καθένα μας.
Αν και συχνά το θάρρος συνδέεται με εντυπωσιακές πράξεις αυτοθυσίας και ηρωισμού, στην πραγματικότητα εκδηλώνεται και στις μικρές, καθημερινές αποφάσεις μας.
Το θάρρος στην καθημερινότητα
- Θάρρος είναι να υπερασπιστούμε τη γνώμη μας ακόμα και όταν οι άλλοι διαφωνούν.
- Θάρρος είναι να κάνουμε το πρώτο βήμα σε κάτι άγνωστο, να δοκιμάσουμε μια νέα δουλειά, να ξεκινήσουμε μια επιχείρηση ή να βγούμε από τη ζώνη άνεσής μας.
- Θάρρος είναι να λέμε «όχι» όταν κάτι δεν μας ταιριάζει και να υπερασπιζόμαστε τις αξίες μας ακόμα και μπροστά στην αμφισβήτηση.
Η ιστορία του μικρού Νίκου
Ο Νίκος ήταν ένα παιδί ντροπαλό, που φοβόταν να μιλήσει μπροστά στους συμμαθητές του. Μια μέρα, η δασκάλα του τού ζήτησε να διαβάσει μια παράγραφο δυνατά στην τάξη.
Η καρδιά του χτυπούσε δυνατά, τα χέρια του ίδρωναν, αλλά αντί να υποχωρήσει, πήρε μια βαθιά ανάσα και ξεκίνησε να διαβάζει. Παρόλο που η φωνή του έτρεμε, τα κατάφερε.
Εκείνη τη στιγμή, έμαθε πως το θάρρος δεν σημαίνει να μην φοβάσαι, αλλά να ενεργείς παρά τον φόβο.
Πώς να καλλιεργήσουμε το θάρρος
- Αναγνώριση του φόβου: Δεν μπορούμε να ξεπεράσουμε έναν φόβο αν δεν τον αναγνωρίσουμε πρώτα.
- Μικρά βήματα: Ξεκινήστε με μικρές πράξεις θάρρους και σταδιακά μεγαλώστε τις προκλήσεις.
- Διατήρηση θετικής νοοτροπίας: Το να βλέπουμε τις δυσκολίες ως ευκαιρίες μάθησης βοηθά στην ανάπτυξη του θάρρους.
- Υποστήριξη από το περιβάλλον: Ένα υποστηρικτικό κοινωνικό δίκτυο μπορεί να μας δώσει ώθηση στις δύσκολες στιγμές.
- Μαθαίνω από τα λάθη: Μην φοβάσαι να κάνεις λάθη. Είναι μέρος της διαδικασίας μάθησης. Αντί να εστιάζεις στα αρνητικά, προσπάθησε να μάθεις από τα λάθη σου και να τα χρησιμοποιήσεις ως ευκαιρία για να γίνεις πιο δυνατός.
- Φροντίζω τον εαυτό μου: Η σωματική και ψυχική υγεία παίζουν σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη του θάρρους. Βεβαιώσου ότι κοιμάσαι αρκετά, τρέφεσαι υγιεινά και ασκείσαι τακτικά. Επίσης, αφιέρωσε χρόνο για να κάνεις πράγματα που σε χαλαρώνουν και σε κάνουν να νιώθεις καλά.
- Γιορτάζω τις επιτυχίες: Κάθε φορά που καταφέρνεις κάτι που απαιτεί θάρρος, αφιέρωσε χρόνο για να το γιορτάσεις. Αυτό θα σε βοηθήσει να αναγνωρίσεις την πρόοδό σου και να σε παρακινήσει να συνεχίσεις.
«Το θάρρος δεν είναι η απουσία του φόβου, αλλά η νίκη πάνω σε αυτόν.»
(Νέλσον Μαντέλα)
Το θάρρος δεν είναι κάτι μαγικό, ούτε προορισμένο για λίγους.
Είναι μια επιλογή που μπορούμε να κάνουμε καθημερινά. Αρκεί να τολμήσουμε το πρώτο βήμα!
Επιμέλεια κειμένου: Συντακτική ομάδα Α.Λ.Π.
———————————————————————————————-