Ο μεγάλος λόγος για τον οποίο τα παρατάμε

Πόσες φορές ξεκινήσαμε κάτι με ενθουσιασμό, γεμάτοι προσδοκίες και εικόνες εύκολης επιτυχίας, για να βρεθούμε σύντομα κουρασμένοι, απογοητευμένοι και έτοιμοι να τα παρατήσουμε; Δεν είναι η δυσκολία αυτή καθαυτή που μας λυγίζει. Είναι η διάψευση της προσδοκίας που είχαμε χτίσει πριν καν ξεκινήσουμε.

Ο λόγος που συχνά εγκαταλείπουμε δεν είναι επειδή τα πράγματα είναι δύσκολα, αλλά επειδή είναι πολύ πιο δύσκολα από όσο περιμέναμε. Η ψυχή δεν πληγώνεται από τον κόπο, αλλά από το χάσμα ανάμεσα στο «νόμιζα» και στο «είναι».

Η προσδοκία του εύκολου

Σκεφτείτε έναν νέο άνθρωπο που ξεκινά την επαγγελματική του πορεία. Φαντάζεται την επιτυχία ως ευθεία γραμμή: δουλειά, προσπάθεια, αναγνώριση. Όταν, όμως, έρθει αντιμέτωπος με την αδιαφορία, την αβεβαιότητα και τις συνεχείς απορρίψεις, δεν τον εξαντλεί η εργασία· τον καταρρακώνει το ότι κανείς δεν του είπε πόσο συχνά θα αμφισβητήσει τον εαυτό του.

Όπως είπε ο Σενέκας: «Δεν τολμάμε επειδή τα πράγματα είναι δύσκολα· τα πράγματα είναι δύσκολα επειδή δεν τολμάμε.»

Το ίδιο ισχύει και στις σχέσεις. Μπαίνουμε σε αυτές με την προσδοκία της αρμονίας και της κατανόησης. Όταν όμως εμφανίζονται οι συγκρούσεις και οι σιωπές, θεωρούμε ότι κάτι πήγε στραβά. Κι όμως, ίσως τίποτα δεν πήγε στραβά. απλώς η πραγματικότητα δεν υποσχέθηκε ποτέ ευκολία. Η αγάπη, όπως κάθε τι πολύτιμο, δοκιμάζεται μέσα στη δυσκολία. Δεν αποτυγχάνει επειδή πονά· αποτυγχάνει επειδή δεν ήμασταν προετοιμασμένοι για τον πόνο.

Η πραγματική πρόοδος ξεκινά μετά την απογοήτευση

Η απογοήτευση γεννιέται από την προσδοκία. Όταν πιστεύουμε ότι κάτι «θα έπρεπε» να είναι πιο απλό, κάθε εμπόδιο μας φαίνεται άδικο. Αν όμως αποδεχτούμε ότι τα σπουδαία πράγματα είναι εκ φύσεως απαιτητικά, τότε η δυσκολία παύει να είναι σημάδι αποτυχίας και γίνεται ένδειξη ότι βαδίζουμε σε κάτι ουσιαστικό.

«Το εμπόδιο είναι ο δρόμος», μας θυμίζει ο Μάρκος Αυρήλιος.

Ίσως, λοιπόν, το κλειδί δεν είναι να αναζητούμε ευκολότερα μονοπάτια, αλλά να καλλιεργούμε μεγαλύτερη αντοχή. Να ξεκινάμε γνωρίζοντας ότι θα κουραστούμε, θα αμφιβάλλουμε, θα θέλουμε να τα παρατήσουμε.

Και όταν αυτή η στιγμή έρθει, να θυμόμαστε:
Δεν σημαίνει ότι αποτύχαμε – σημαίνει απλώς ότι φτάσαμε στο σημείο όπου ξεκινά η αληθινή προσπάθεια.

Γιατί στο τέλος, δεν μας καθορίζει το πόσο δύσκολα ήταν τα πράγματα, αλλά το αν αντέξαμε να σταθούμε μέσα σε αυτή τη δυσκολία. Και εκεί, ακριβώς εκεί, γεννιέται η πραγματική πρόοδος.

Επιμέλεια κειμένου: Συντακτική ομάδα Α.Λ.Π.