Οι περισσότεροι από εμάς, όταν θέλουμε να καταλάβουμε αν κάποιος είναι έξυπνος, τον ρωτάμε αν έχει συχνά δίκιο, αν βρίσκει τις σωστές λύσεις όταν αντιμετωπίζει δύσκολα προβλήματα και αν αποδεικνύονται πάντοτε σωστές οι προβλέψεις του.

Μήπως όμως θα έπρεπε να εξετάζουμε επίσης αν κάνουν συχνά λάθη κι αν τα παραδέχονται, κι αν αλλάζουν συχνά απόψεις;

Έχει παρατηρηθεί ότι οι πιο έξυπνοι άνθρωποι αναθεωρούν συνεχώς την στάση τους, επανεξετάζοντας ένα πρόβλημα που πίστευαν ότι είχαν ήδη λύσει. Είναι ανοιχτοί σε νέες απόψεις, νέες πληροφορίες, νέες ιδέες, αντιφάσεις και προκλήσεις στον δικό τους τρόπο σκέψης.

Αυτή η προθυμία να εξετάσετε νέες πληροφορίες συμβαδίζει με την προθυμία να παραδεχτείτε ότι ο παλιός τρόπος σκέψης σας είναι πεπερασμένος. Με άλλα λόγια, για να είσαι σούπερ έξυπνος πρέπει να αλλάζεις γνώμη. Το να επιμένεις να είσαι σταθερός είναι ανοησία.

Είναι απολύτως υγιές να έχεις μια ιδέα αύριο, που έρχεται σε αντίθεση με την ιδέα που έχεις σήμερα.

Μελέτες λήψης αποφάσεων, δείχνουν ότι οι άνθρωποι που είναι πιο πρόθυμοι να κάνουν λάθη και να τα παραδέχονται, κάνουν αισθητά καλύτερες επιλογές. Κατανοούν ότι το να κάνεις λάθος, δεν είναι σημάδι βλακείας. Είναι σημάδι περιέργειας, ανοιχτότητας σε νέες πληροφορίες και τελικά είναι δείγμα εξυπνάδας.

Έτσι, την επόμενη φορά που θα προσπαθήσετε να προσδιορίσετε αν κάποιος είναι πραγματικά πολύ έξυπνος η παριστάνει τον έξυπνο, μην τον ρωτήσετε αν έχει πάντα δίκιο.

Αντίθετα, ρωτήστε τον πότε ήταν η τελευταία φορά που άλλαξε γνώμη. Εάν δεν μπορεί να αναφέρει αρκετές φορές που έκανε λάθος, πιθανότατα δεν είναι τόσο έξυπνος όσο θέλει να φαίνεται. 

Από τη συντακτική ομάδα του Α.Λ.Π.